sligovitsj

Toelating HKU (sorry dat het zo lang is geworden, ik praat gewoon graag)

Op weg naar Utrecht… oh wat heb ik een buikpijn, ik ben toch niet zenuwachtig??Mijn moeder ging auto rijden, ik wilde niet het risico nemen zenuwachtig te zijn bij het rijden. Wat voor ongelukken zal ik wel niet allemaal hebben veroorzaakt!

Een maand geleden was ik nog dood zenuwachtig voor de toelating. De dag van te voren niet en op de dag zelf had ik dus buikpijn. Om half 7 stond ik al op en om half 8 vertrokken we. We waren mooi op tijd in Utrecht. Toen we onze benen strekte, vulden we onze armen met een grote teken map, een schilderij op canvas (dezelfde grote als de map), een klein doosje met nog wat ruimtelijk werk, mijn portfolio map en als laatste mijn examen werk in drie mega zware lijsten… (En dan lag er nog een groot schilderij in de auto die niet meer in onze armen paste).
Er kwam een oudere man ons tegemoet fietsen: ‘Dat kost u 85 euro mevrouw!’
Ja… hoe zal mijn moeder toen gekeken hebben, uiteraard, hysterisch. Alle parkeerplaatsen waren vol. Eerst liepen we snel de school in om alle spullen te dumpen, zodat vervolgens mijn moeder een boete vrij plekje kon zoeken voor de auto.

Lopend met alle bagage liepen we de school in, waar we werden verwezen met een bord naar de kantine. Vele ogen in de kantine leken zich meteen te richten naar mijn armen vol rotzooi… ik schaamde me kapot en blufte me met mijn pokerface en buikpijn door de menigte, alsof het normaal was zoveel mee te nemen. Misschien heb ik er mensen zenuwachtig mee gemaakt… Arme mensen!!! Ik kwam meteen te praat met mede wachtende om mij heen. Het was een goede afleiding door te gaan praten. (Ik heb de hele dag veel gepraat). Ik zat naast een meisje die toelating deed voor fotografie. Ze was niet zo zeker over haar werk, maar ging het gewoon proberen. Ze had ook geen tweede keus voor een academie. Een meisje naast haar was druk aan het tekenen, een echte diehard. Ook met haar kwamen we te praat. Zij ging toelating doen voor illustratie en was al aangenomen op de St. Joost in Breda, waar zij ook woonde.
Als eerst werd fotografie opgeroepen. Ik en de mensen bij mij in de buurt hadden het niet goed gehoord, welke richting moest komen. Dus mijn moeder huppelde erachteraan vragend voor welke richting zij toelating deden, antwoord: fotografie. Het meisje waarmee ik aan het praten was rende er snel achteraan en nog een meisje die verderop zat rende mee. Chaos.
Snel daarna werd illustratie geroepen, dus daar ging mijn tweede gesprekspartner.

Het duurde even voordat grafisch werd opgehaald, maar uiteindelijk mocht ook grafische op pad gaan naar een lokaal waar je je portfolio kon tonen. Ik krijg weer een beetje buikpijn, als ik erover typ. Afijn, mijn moeder moest meelopen natuurlijk, omdat ik zo vreselijk veel mee moest slepen. Natuurlijk kon ze haar mond niet houden en klaagde zij dat de meneer, die ons een korte inleiding gaf wat er op de dag zou gebeuren, niet te verstaan was. Ik probeerde me maar te focussen op de meneer en mijn moeder te laten gaan. De mensen om haar heen dachten dat ze ook toelating ging doen geloof ik, haha.
We gingen een aantal trappen op, moesten onze naam vermelden en werden doorverwezen naar een lokaaltje. Gelukkig had ik samen met drie anderen een behoorlijk groot lokaal. Ik was al doodsbang voor één tafeltje zonder dat die tegen een muur aan stond. Maar nee, ik had geluk. Ik had 4 tafels en ze stonden allemaal tegen een muur. Helemaal geweldig! Het eerste wat ik zei toen ik het lokaal binnen stormden: ‘ik wil een muuuur!!’ normaal gesproken zou ik bescheiden blijven, maar ditmaal pakte ik mijn kans. Mijn moeder hielp mij met spullen uitpakken en ik probeerde een orde in mijn chaos te brengen. Al snel merkte ik op dat ik spullen in de auto had laten liggen. Er zouden namelijk nog twee tasjes in de auto moeten staan. Ja ja… Ik had nog meer troep! Mijn huiswerkopdracht, die ik aan een waslijn wilde hangen, met de achterliggende gedachte ‘hou je was schoon, dus beperk luchtvervuiling’, kon niet doorgaan. Ik had niet genoeg tijd om die nog te gaan ophalen en alles op te hangen. Al snel werden we er uitgeschopt en deed ik nog een vluchtige blik op het werk van de concurrenten. Het zag er niet slecht uit!

Daarna was het wachten… wachten… en wachten… gelukkig kwam er nog een goede vriend langs. En het meisje van illustratie kwam ik ook weer tegen, zij ging alleen weer weg, de stad in. De tijd ging echter niet langzaam na 2 uur was de uitslag al bekend, wat ik niet had verwacht. Het was toen half 12.

Een paar jongens achter mij hadden het over de kunstacademie in Zwolle… Het was geloof ik niet al te positief, dus ik draaide me om en vroeg wat er mis was met Zwolle. Ze zeiden dat de toelating daar veel makkelijker is en de school minder goed. Zij hadden hun eerste keus voor Utrecht laten vallen. YES, thanks…. toen was ik dus nog zenuwachtiger… Mijn moeder had namelijk ook al op weg naar de wc een student gesproken die vertelde dat vormgeving op de HKU het hoogst staat aangeschreven. oh.. oh..

We gingen naar een leeg lokaal. We kwamen ook langs het lokaal waar mijn portfolio lag en ik zag mijn examenwerk nog tegen de muur staan. Gelukkig, niets gebroken, dacht ik. In het lokaal vertelde de man die hoofd was van de afdeling grafische vormgeving, waarom je misschien niet door was naar de volgende ronde. Het zou niet liggen aan je skills, maar jou werkwijze zou niet passen bij hun school. Je moest het vooral nog proberen bij andere kunstacademies. Ik plaste toen net niet in mijn broek… Ik dacht bij zijn praatje, oh jee.. Ik kan het wel vergeten… Ik pas hier niet en mijn werk is niet goed genoeg. Ze vonden vooral voorstudie heel erg belangrijk en ik had die niet heel veel, behalve bij mijn thuisopdracht. De man vertelde dat als je door bent naar de volgende ronde je naam bordje is weg gehaald. Ik herinnerde me weer dat ik mijn naam had opgeschreven op een groen papiertje die ik in de hoek van de lijst van mijn examenwerk had neergelegd…

De woorden die hij daarna nog uitsprak wilde niet echt door dringen. Het enige wat ik probeerde was het beeld van mijn eindexamenwerk weer naar voren te halen, toen ik een paar minuten geleden nog langs het lokaal liep, waar ik mijn examenwerk zag liggen, met, of zonder groen blaadje…
Ik kon het niet goed herinneren. Ik gaf het eigenlijk op. Uiteindelijk was de man gestopt met praten en mochten we naar ons portfolio lopen. Iedereen leek verdoofd te zijn van spanning of ikzelf was niet bewust van de mensen om me heen.
Ik keek naar mijn eindexamenwerk en zocht naar dat groene papiertje. Maar ik zag het niet op mijn eindexamenwerk liggen… Ik probeerde me nogmaals te herinneren waar ik het had neergelegd, maar kon het nergens vinden… Volgens mij was ik door! Ik begreep er niets van???!?!?!
Ik merkte al snel op dat ik de enige verbaasde, opgeluchte en blije kandidaat was. Wel was iedereen door in ons lokaal! Dus ik meteen: ‘wauw! Ik denk dat wij een gelukslokaal hebben’. Ze reageerden er niet echt op. De twee meisjes die elkaar al kenden in het lokaal hadden een vooropleiding gedaan en de enige jongen in het lokaal, die naast mij alle spullen presenteerde, was vorig jaar al aangenomen. Maar vorig jaar voldeed hij niet aan de juiste eisen voor de vooropleiding en had hij de 21+ test niet gehaald.
Ik zat dus in een lokaal vol ervaren mensen…
Ik was blij dat ik mezelf er tussen heb kunnen redden en ook door mocht naar de volgende ronde, voor een gesprek. In de kantine was ik aan het wachten met nog een aantal anderen die door de eerste ronde waren gekomen. Het duurde even, maar toen werd ook mijn naam opgenoemd. Ik werd opgehaald door een student, hij hielp met tillen en ook mijn moeder liep mee met haar handen vol. Eenmaal boven bemoeide mijn moeder zich natuurlijk al meteen met de toelating. Eerst ging ze één schilderij een soort van promoten, omdat ik had verteld dat ik die van de tekendocent MOEST meenemen, want die zou indruk maken.(Dankjewel Sanneke) Daarna toen ik mijn moeder afkapte en haar de deur uit praatte, moest ze nog wel even zeggen dat ik heel goed ben en dat ze me zeker moeten toelaten. Iedereen lachen natuurlijk en gelukkig maar. Wat heb ik soms toch een lieve moeder. Gelukkig ging het gesprek voor de rest heel goed, iedereen was aardig en de docente was enthousiast! Ze wees zelfs dingen aan die ze goed vond en ze vond mijn werkwijze erg goed op de HKU passen. Toen zij vroeg waar ik nog meer toelating deed en ik vertelde over Zwolle met de argumenten dichtbij en back up, zij ze meteen dat ik wel ergens naar toe moest gaan waar ik mijzelf goed bij vond passen. Opvallend want ze had net verteld dat mijn werkwijze goed past bij de school. Door de zenuwen bleef ik door praten en praten en praten… Tot de tijd op was en ik naar huis kon gaan met een goed gevoel.

We moeten niet vergeten het was die dag vrijdag de dertiende… Hoe kan er op die dag niet één klein dingetje mis gaan… Nou wees gerust, de dag was niet vrijdag de dertiende loos.

Op de terug weg in de auto ging er een rood lampje branden. Koelvloeistof op! Wij blij dat we de snelweg hadden vermijd, voor de files. Daar stonden we dan langs de weg met een rokende auto… Een dikke uur hebben we gewacht op mijn vader en water, langzaam hebben we gereden naar Soesterberg, waar mijn vader en ik zweefvliegen. Nog geluk dat we daar onze auto veilig konden laten staan. Eenmaal thuis was ik doodop, van het wachten… Ik sliep die avond als een roos. Toen was het alleen nog maar wachten op de uitslag…

Oef wat was dat vreselijk.. Na de tweede dag wachten, was ik het al helemaal zat. Ook al had ik zo’n goed gevoel, je weet het nooit! Misschien speelde ze het maar, vonden ze me toch te veel praten??
Maar donderdag 19 april, was het verlossende antwoord al: IK BEN TOEGELATEN!

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op april 21, 2012 om 21:00 en is opgeslagen onder Maxime. Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

2 gedachten over “Toelating HKU (sorry dat het zo lang is geworden, ik praat gewoon graag)

  1. sanneke op schreef:

    Ookal kende ik de afloop al, wat een spannend verhaal! Poe, kreeg er zelf bijna buikpijn van! Maar het kwam goed allemaal, je bent aangenomen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: